Bookshelf

Ragdoll του Daniel P. Cole

20 Ιανουαρίου 2017

via GIPHY

*εγώ τερματίζοντας το fangirling με αυτό το βιβλίο*

Six victims: one body

Crime στο τέρμα. Το Ragdoll του Daniel Cole [που ναι, θα γίνει σειρά] έρχεται να μας ταράξει τα νερά. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα κι ελπίζω, προσωπικά, να έχει μακρά συνέχεια στο έργο του. Το Ragdoll με καθήλωσε, με ρούφηξε μέσα και σχεδόν, δεν ήθελα να τελειώσει. Ο ντετέκτιβ Γουλφ έχει έρθει ίσος προς ίσο με τον Χαρι Χόλε και τον Κουρτ Βαλάντερ και περιμένω πώς και πώς τις ιστορίες του.

Υπάρχει μία λίστα. Βρίσκεται μαζί με μία «σύνθεση», μία κούκλα που αποτελείται από διάφορα πτώματα. Η λίστα αυτή ανακοινώνει 6 δολοφονίες που πρόκειται να συμβούν. Το όνομα του ντετέκτιβ Νέιθαν Γουλφ είναι στη λίστα αυτή και είναι τελευταίο. Ο ντετέκτιβ έχει μόλις ξαναγυρίσει στη δουλειά του. Τόσο καιρό η φήμη του προηγείται αυτού καθώς σε μία δίκη έχασε την υπομονή του και επιτέθηκε στον κατηγορούμενο.  Η αστυνομία θα κάνει ό,τι καλύτερο για την υπόθεση ragdoll αλλά η εμπλοκή του Γουλφ μερικές φορές δεν είναι και το καλύτερο δυνατό. Δυστυχώς τα θύματα πεθαίνουν ένα προς ένα. Ο Γουλφ στο παρελθόν νοσηλεύτηκε μετά τον ξυλοδαρμό, σε ψυχιατρική κλινική. Εκεί έκανε το λάθος μέσα στην απελπισία του και την τρέλα του να πιστέψει έναν urban legend, των φαουστικών δολοφονιών. Και κάπως έτσι ξεκινά ο φαύλος κύκλος.

Ξέρω. Δε σου είπα και πολλά, τα αναμενόμενα μόνο αλλά δεν έχω επιλογή. Δεν μπορώ να σου πω πληροφορίες χωρίς να κινδυνεύω να σου αποκαλύψω κι άλλα πράγματα που θα σου χαλάσουν την ανάγνωση. Θα μείνω λοιπόν, στα βασικά. Ποιο είναι το κύριο στοιχείο ενός αστυνομικού; Η αγωνία. Και πίστεψέ με, ο Γουλφ με τον δολοφόνο σε κρατάνε στην τσίτα με το κυνηγητό τους, όπως η γάτα με το ποντίκι. Τα τουίστ είναι αναπάντεχα, οι πεποιθήσεις σου αλλάζουν σελίδα με τη σελίδα. Κάνεις δεκάδες υποθέσεις, μεταπηδάς από τη συμπάθεια που μπορεί να έχεις σε έναν χαρακτήρα, στην υποψία ότι μπορεί να είναι τελικά ο δολοφόνος σελίδα με τη σελίδα. Ο Cole δε σε αφήνει να ησυχάσεις. Σε βασανίζει όπως ο δολοφόνος βασανίζει τον Γουλφ.

Το σημαντικότερο όμως, για μένα, σε αυτό το βιβλίο είναι η γραφή του συγγραφέα. Είναι από τα στυλ που ξέρεις ότι είναι διαχρονικά. Χρησιμοποιεί κλασικά συστατικά προσαρμοσμένα σε μοντέρνες και σύγχρονες απαιτήσεις και το αποτέλεσμα δεν είναι παρά καθηλωτικό. Δομεί χαρακτήρες από το μηδέν. Πιστεύεις ότι είναι ζωντανοί. Σχεδόν είσαι σίγουρος ότι θα ανοίξεις μία εφημερίδα και θα διαβάσεις για τον ντετέκτιβ Γουλφ και την υπόθεση ragdoll. Δεν είναι σύνηθες αυτό. Μπορεί να απολαμβάνεις αστυνομικά μυθιστορήματα αλλά πόσο συχνά σε κάνουν να πιστεύεις ότι μπορεί και να είναι αληθινή ιστορία, μπορεί ο ντετέκτιβ να είναι κάποιος που μένει στο διπλανό σπίτι. Θέλει μεράκι αυτό κι ο Cole διαθέτει άπειρο [κι ας μην ξέρει ο ίδιος την έννοια της λέξης «μεράκι»]. Γεμάτη γραφή, με προσωπικότητα. Ναι, είμαι σίγουρη ότι το Ragdoll είναι μόνο η αρχή. Ποιος άλλος άλλωστε, πριν καν ντεμπουτάρει και κυκλοφορήσει το βιβλίο του, θα είχε εξαψήφιο deal και τηλεοπτικά δικαιώματα;

Ο Γουλφ είναι ο τύπος που πρόκειται να γίνει ο αγαπημένος πολλών αναγνωστών. Αλλά εγώ θέλω να σταθώ στην Έμιλι Μπάξτερ -συνάδελφο του Γουλφ. Στην αρχή δε θα σου κάνει εντύπωση. Είναι όμως από αυτούς τους χαρακτήρες που λίγο λίγο φωλιάζουν μέσα σου. Ενδόμυχα πιάνεις τον εαυτό σου να τους υποστηρίζει και να μη θέλει να πιστέψει τίποτα κακό γι’ αυτούς. Η Έμιλι είναι από τους άλλους χαρακτήρες, λοιπόν, αυτούς που δεν το περίμενες αλλά πιάνεις τον εαυτό σου μέρες μετά να τους σκέφτεται. Στοχάζεσαι γιατί μπορεί να έκανε το ένα ή να είπε το άλλο. Είναι η δική μου αγαπημένη από το Ragdoll.

Ναι, δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω, όχι, ούτε νερό δεν πίνεις όσο το διαβάζεις. Εγώ ήμουν με το βιβλίο στο χέρι και κουτούλαγα στις κάσες των πορτών. Είναι ακριβώς αυτό που θες: μια δίνη που σε ρουφάει μέσα και δε σου αφήνει κανένα περιθώριο να κολυμπήσεις έξω. Και γύρω σου πτώματα. Ή κομμάτια από πτώματα -για να είμαι ακριβείς. Και τρόμος και αγωνία και υποψίες, και ερωτισμός [πολύς ερωτισμός] και ο καινούριος σου αγαπημένος. Ο Γουλφ φυσικά. Το τέλος; Mindblowing. Είχα καιρό να διαβάσω ένα τόσο καλό αστυνομικό. Χωρίς την παραμικρή τρύπα. Χωρίς να σου αφήνει την παραμικρή απορία. Ο Cole είναι μάγος στο είδος του και δεν έχεις κανένα αντίδοτο για τα μάγια του.

Είναι υλικό True Detective. Και καλύτερο έως. Γιατί ο Γουλφ δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα μόνο τόμο. Μόλις τον γνωρίσεις θα το καταλάβεις κι εσύ. Είναι αστεράτος. Ξεχωρίζει από χιλιόμετρα και θα το δεις από την πρώτη πρόταση. Το Ragdoll είναι pure crime novel -δεν είναι σαν όλα τα υπόλοιπα αστυνομικά. Είναι ένα σκαλοπάτι παραπάνω και δεν βλέπω την ώρα o Daniel Cole να διανθίσει περισσότερο το έργο του. Και φυσικά, δεν βλέπω την ώρα να καθίσω στον καναπέ μου και να δω την τηλεοπτική εκδοχή του. Ως τότε όμως, θα έχω ξαναδιαβάσει τουλάχιστον μία φορά το Ragdoll παραδομένη στη μαγεία του Cole.

***

Six victims: one body

Crime genre: 100%. Daniel Cole’s Ragdoll [which has already sold the rights for tv adaptation] will blow your mind. It’s the author’s debut novel and I personally hope, that he will feed us with many, many sequels. I was so amazed by it, that I wished it wouldn’t end. Drawn in by the characters and the plot, I found myself unable to function in real world because I wouldn’t stop reading. Detective Wolfe is shoving aside Kurt Wallander and Harry Hole and he is going to make you fall for him as hard as you have for them.

There’s this list of six future victims. There’s also a disturbing founding of victim which is a ragdoll made of 6 other victims. And there’s Nathan Wolfe. The detective who is the key to everything. The list announces who is going to die next, all vips and last one is Detective Nathan Wolfe. He has just returned to his post due to a previous suspension, having beaten the defendant in a trial. The police force is doing the best it can to prevent the murders, but Wolfe’s part isn’t the best for their plans. The victims will die one by one, and the Detective will start questioning his sanity and existence. He will be caught in a never-ending cycle.

I know I haven’t revealed much, but I don’t want to spoil the fun. So I’ll try to make my point by looking at the basic things. The most important quality of a crime novel is the suspense. Well, Cole, not only know how to manipulate it, but he makes his readers eat their nails without realising that they’re doing it. Detective Wolfe and the Ragdoll Murdered are the perfect destined couple. They complete each other in a way that only classics have achieved. Their chasing around, their hiding and seeking is a game to them but real literature to us. The author has all the plot twists needed to disorient you as you are reading and keep you on your toes and no matter what you believed in the previous chapter, you reject it in the next. This, I call talent.

The best part, though, for me, is Cole’s writing. It’s timeless. He mixes classic ingredients with modern methods. The result is breathtaking. Daniel Cole knows how to original characters from scratch that are actually, real people. You are almost confident that if you open a newspaper, you will find Nathan Wolfe and the Ragdoll case in an article. That’s not something to dismiss easily because if you love crime novels, then you know that it’s rare to find one that you forget that it is actually a novel and not a real life case. Daniel Cole is possessed by something we call in Greece “meraki” which does not translate directly into English, but it’s the soul, creativity and love you put into something. I bet he doesn’t know it himself, but it’s true. I am pretty sure that Ragdoll is only the beginning. I mean, who even debuts with a six-figure contract and TV rights?

Nathan Wolfe is the type of guys that will become the favourite detective of the readers. But I would like to point out about Emily Baxter -Wolfe’s colleague. I was mesmerised by her. Not from the beginning. You do not realise that she’s doing her magic on you. But she crawled deep into my soul and gripped it so I would not be able to forget her for a long time. I didn’t expect it to happen, but it did, and that’s the kind of success that every author wishes to have.

So, yes, it’s the kind of novel that it causes sleep deprivation I even forgot to drink water as I was reading. A vortex that swallows you in and lets you go only when the book finishes. And all you see is body parts. And the horror. And the agony. And sexiness. The ending was -as expected- mind blowing. Daniel Cole is a master of his craft. It’s “True Detective” material, even better. Ragdoll is a pure crime novel, at a higher level than most today. I can’t wait for more by Daniel Cole and I really want to see the tv adaptation. Until then, though, I will read once more the book and let myself be seduced by Daniel Cole’s magic.

 

*Bonus: the German’s Edition Cover which is amazing to my eyes

;

No Comments

Leave a Reply