Bookshelf

The Last One της Alexandra Oliva

27 Δεκεμβρίου 2016

I’ll be honest about that one. I didn’t like it first. I felt like I was reading yet another «Hunger Games» but it took me by surprise!

But let me first introduce you to the characters. Our protagonist is called by the producers of the show «Zoo». The show is called «In the dark» and I think it’s pretty self-explanatory -it is a survival reality tv game. Twelve contestants fight in the wilderness for survival. In the midtime, the bets are on. Social media platforms are on fire, and the discussions never end about who might win this thing. Zoo is alone and constantly thinking about the life she left behind. Will she ever manage to get it back?

Have a screw

In media res

15 Νοεμβρίου 2016

Αγαπημένη, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ μέθοδος αλλά λίγο να σου βγάλει το λάδι.

Have a screw

Flashback δεν έχουν μόνο στις ταινίες;

11 Νοεμβρίου 2016

via GIPHY

Ναι, αγαπητέ μου screwtter. Αυτή η ερώτηση ήταν η αφορμή να γράψω αυτό το υπέροχο άρθρο για τα flashbacks.

Αν έχεις διαβάσει «ΧΩΡΙΣ ΣΚΗΝΗ» και «Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ» θα ξέρεις ότι είμαι φαν των flashbacks.

Μόνο που ο περισσότερος κόσμος δεν τα βρίσκει και τόσο συναρπαστικά. Γιατί; Γιατί μπορεί να είναι δυσνόητα, μπερδευτικά και ίσως, ο αναγνώστης σου να μην έχει όρεξη να κρατάει ημερολόγιο με το πότε έγινε το ένα και πότε το άλλο. Άλλωστε, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η πλοκή που τρέχει τώρα κι όχι τότε. Δεν είναι απαραίτητα, δεν είναι ότι δεν μπορείς να ζήσεις κι εσύ χωρίς αυτά, να τα λέμε, οπότε αν είναι να είσαι αγύριστο κεφάλι σαν κι εμένα και να θέλεις σώνει και καλά να τα βάλεις, τότε πρέπει να προσέξεις τα εξής:

  1. ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΛΑΣΜΠΑΚ: Ναι, πρέπει να το κάνεις απόλυτα κατανοητό. Εν ανάγκη με ημερομηνία, αλλαγή γραμματοσειράς και ξεχωριστό κεφάλαιο.
  2. ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΟΥ ΠΡΩΤΑ: Τώρα αυτό είναι tricky. Αν έχεις λίγα περιστατικά που θέλεις να βάλεις σε flashbacks, τότε καλό είναι να μην ξεκινήσεις με αυτά και κυρίως να γνωρίζεις ποιο είναι το κατάλληλο σημείο να διακόψεις την τρέχουσα ιστορία για να τα βάλεις εμβόλιμα. Αν όμως, έχεις ιστορία ολόκληρη, τότε η δική μου εμπειρία λέει, ξεχωριστές ενότητες [εν ανάγκη και κεφάλαια] που θα μπαίνουν με σωστή διαδοχή στα κεφάλαια της τρέχουσας ιστορίας. Να θυμάσαι πάντα ότι το flashback σου δεν είναι η κύρια πλοκή σου και πρέπει να διηγηθείς σε αυτά μόνο τα απαραίτητα.
  3. ΚΑΝΤΑ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΦΥΣΙΚΑ: Κι όμως, δεν σου έχει τύχει να είσαι στο δρόμο για τη δουλειά και ένα ερέθισμα να σου προκαλέσει μία ανάμνηση; Στο μυθιστόρημα είναι λίγο πιο στοχευμένο αυτό. Ο ήρωας μπορεί κι αυτός με τη σειρά του να δει κάτι, να μυρίσει ή να ακούσει και να τον κάνει να θυμηθεί κάτι. Αυτό το κάτι όμως που θα θυμηθεί πρέπει να έχει ΣΚΟΠΟ στην ιστορία σου. Αλλιώς καλύτερα να μην το βάλεις.
  4. ΒΡΕΣ ΤΟ ΕΝΑΥΣΜΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΤΩΡΑ: Αυτό βέβαια στην περίπτωση που τα flashbacks σου είναι ενσωματωμένα στο κείμενο. Όπως στην περίπτωση που ακούσει ένα τραγούδι που να του θυμίσει κάτι σημαντικό που πρέπει να διηγηθείς, έτσι και και μία χειρονομία ίσως επαναφέρει τον ήρωά σου στην τρέχουσα πλοκή.
  5. ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ FLASHBACK: Τι εννοώ; Έστω ότι ο ήρωας πεθαίνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Τότε είναι πολύ πιθανό σχεδόν ολόκληρο το κείμενό σου να είναι ένα γιγαντιαίο flashback. Και πάλι πρέπει να είναι σαφές ότι είναι ακριβώς αυτό: flashback.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, κανείς δε θα σου πει να μην το κάνεις ή να το κάνεις. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία παρά μόνο το να είναι κατανοητό και καλογραμμένο το κείμενό σου. Και μην ξεχνάς, βασική ερώτηση όταν θελήσεις να βάλεις flashbacks, είναι μία: Το έχει ανάγκη η ιστορία μου αυτό;

 

Bookshelf

Όταν θα δεις τη θάλασσα του Στέφανου Δάνδολου

4 Νοεμβρίου 2016

Αναδημοσίευση από bookcity.gr

«Υπάρχουν δύο ειδών ιστορίες: Αυτές που προκύπτουν αναίτια από κάποιο γύρισμα της τύχης και εκείνες που τις γεννάει το παρελθόν»

Τα βιβλία του Στέφανου μετράνε για μένα σαν milestones. Πρώτο ήταν «Ο Τελευταίος Κύκνος». Το βιβλίο που σημάδεψε τη σχέση μου με τον χώρο των εκδόσεων. Μετά από λίγα χρόνια υπήρξε ένας μικρός σταθμός με το «Έρως 13» κι ακολούθησε το 2013 «Η χορεύτρια του Διαβόλου» που με πήρε και με σήκωσε. Φέτος, τρία χρόνια αργότερα, έχοντας περάσει το στάδιο ησυχίας του, έρχεται και ταράζει και πάλι τα νερά με το «Όταν θα δεις τη θάλασσα».

Κι ομολογώ ότι έκανε και πάλι το θαύμα του. Όχι πως είχα κάποια αμφιβολία γι’ αυτό, αλλά όσο να ‘ναι, όταν επιβεβαιώνεται το ένστικτό σου, χαίρεσαι λιγάκι. Θα πω λίγα λόγια για το βιβλίο, καθώς είναι ένα ταξίδι γεμάτο εκπλήξεις. Η Μαργαρίτα, είναι γυναίκα του Βρετανού διπλωμάτη Τόμας Έργουιν. Ζει μια ζωή πλουσιοπάροχη και βαρετή. Άλλωστε το 1886 η θέση της γυναίκας στην κοινωνία δεν είχε αποκτήσει τον χαρακτήρα που έχει σήμερα. Μέχρι που θα γνωρίσει στο πρόσωπο του Τσαρλς Φαραντέι τον έρωτα της ζωής της. Ο Τσαρλς έχει έρθει στην Ελλάδα κατόπιν πρόσκλησης του Τόμας για να φτιάξει τη σιδηροδρομική γραμμή. Ένας έρωτας θυελλώδης και παράνομος εκτυλίσσεται στην πολιτική σκηνή του πρωτοσύστατου ελληνικού κράτους. Σε ένα αφηγηματικό άλμα κάποια χρόνια μπροστά το 1919 συναντάμε τη Δωροθέα που φροντίζει για έναν άγνωστο ασθενή, και παράλληλα κοιτά προς τη θάλασσα περιμένοντας κάποιον. Οι ιστορίες δύο γυναικών κινούνται σχεδόν ταυτόχρονα. Ο αναγνώστης μένει να ανακαλύψει τι συνδέει τις ηρωίδες και τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος.

Ο Στέφανος έχει χαρακτηριστικό τρόπο γραφής. Έχει τον τρόπο να σε βάζει μέσα στην ιστορία, με το δικό του ρυθμό, με το δικό του στιλ. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να βρω τρόπο να παρομοιάσω το στυλ του με κάτι και το μόνο που μου έρχεται στο νου πάντα είναι η δαντέλα. Μια δαντέλα όμως φτιαγμένη με το πυροσφύρι, από ατσάλι. Έχει τον τρόπο να σου κεντήσει με τα ποιο όμορφα χρώματα τις εικόνες που θέλει να σου δώσει αλλά τα συναισθήματά που σου προκαλούν κόβουν σα μαχαίρι. Μέσα στο μυθιστόρημα θα βιώσεις έρωτα -εντάξει, λογικό καθώς οι κεντρικοί πρωταγωνιστές ερωτεύονται- αλλά και πόνο, πολύ πόνο, αισιοδοξία, απογοήτευση, ελπίδα, αγωνία, ω, πολλή αγωνία και στο τέλος θα νιώσεις μια πικρόγλυκη κάθαρση.

Προσωπικά βρήκα τη Μαργαρίτα αντάξια των ηρωίδων της εποχής της. Ένα κράμα της Τζο Γουάιλντ και της Τζέιν Έιρ. Ένα κορίτσι -μια γυναίκα τότε- που δεν ξέρει τι να κάνει με τη ζωή της και ταυτόχρονα, σπάει τα δεσμά και τη ζει στο άκρο. Η Μαργαρίτα έχει πολλά στοιχεία από τις ηρωίδες της εποχής της. Το κυριότερο όμως, είναι μια φεμινιστική φωνή σε μια εποχή που προσπαθούσαν να καταπνίξουν τέτοιου είδους «εξάρσεις». Η Μαργαρίτα είναι κλασική ηρωίδα, κι ας είμαστε στο 2016, γιατί είναι η κάθε μία από εμάς. Είναι η γυναίκα που ξέρει ότι θέλει παραπάνω, ξέρει ότι αξίζει παραπάνω και απλώνει το χέρι της. Με φόβο καρδιάς, με πείσμα, με δύναμη. Οι δύο πυλώνες της ζωής της, ο Τόμας και ο Τσαρλς δε βρίσκονται εκεί, μόνο για το ερωτικό ενδιαφέρον της Μαργαρίτας. Απλώνουν μπροστά στα μάτια μας ένα χαλί με τις εικόνες της εποχής, μας πηγαίνουν βόλτα σε μιαν Ελλάδα που μόνο ο Στέφανος Δάνδολος έχει το χάρισμα να μπορεί να μας απεικονίσει. Ο Τόμας και ο Τσαρλς είναι δύο διαφορετικά μονοπάτια και παρόλο που συναντώνται για λίγο, ενώνονται, μετά πρέπει να αποφασίσεις μόνος σου ποιο θες να πάρεις. Τα χαρτιά τους είναι απλωμένα, ξέρεις τι να περιμένεις. Όλα είναι στο χέρι σου.

Το βιβλίο μπορεί να είναι τοποθετημένο 130 χρόνια πίσω, αλλά τα μηνύματα δε θα μπορούσαν να είναι πιο ηχηρά. Ίσως εξαιτίας της εποχής που διανύουμε. Η πολιτική σκηνή που εκτυλίσσεται μέσα από τα λόγια του συγγραφέα, σε φέρνουν αντιμέτωπο με την πολιτική σκηνή του σήμερα και δεν είναι εφικτό να μην κάνεις τη σύγκριση ή να μην αναλογιστείς γρήγορα πώς 130 χρόνια μετά, η χώρα έφτασε στην σημερινή κατάσταση. Κι εδώ είναι που ο Στέφανος Δάνδολος κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να σε φέρνει στην άκρη του καθίσματός σου. Ναι, μπορεί το βιβλίο να είναι 650 σελίδες αλλά φεύγει, ξεγλιστράει μέσα από τα δάχτυλά σου. Μπορεί να την ξέρεις την Ιστορία, να ξέρεις τα γεγονότα. Η αφήγηση όμως του συγγραφέα σε κάνει να τα δεις από μιαν άλλη οπτική. Σχεδόν, θριλερική.

Μπορεί να περιμέναμε 3 χρόνια για το καινούριο μυθιστόρημα του Στέφανου Δάνδολου, αλλά άξιζε κάθε μέρα αναμονής. Άκουσέ με, κάθισε σε μία ωραία, αναπαυτική πολυθρόνα, έχε το ζεστό σου τσάι μαζί και αφέσου στα χέρια του για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Γιατί μόλις το διαβάσεις, θα έχεις αφήσει κι ένα κομμάτι σου εκεί.

 

Bookshelf

The last days of night του Graham Moore

28 Οκτωβρίου 2016

via GIPHY

«It’s necessary to be slightly underemployed if you are to do something significant. »

Τώρα, αυτό δεν το περίμενα. Το μυθιστόρημα αυτό με τράβηξε μακριά από τον κόσμο 2 μέρες και δεν ήθελα να τελειώσει. Και ποιος θα το έλεγε αυτό για ένα βιβλίο που περιστρέφεται γύρω από μια λάμπα.

Have a screw

Τίτλος – ο δικός μου εφιάλτης

21 Οκτωβρίου 2016

via GIPHY

Μικρέ μου Screwtter, καλημέρα σου.

Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το χειρότερό μου. Το Α και το Ω ενός βιβλίου. Είναι με τις λιγότερες, δυνατόν, λέξεις, όλη σου η ιστορία.

ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ ΜΟΥ.

Ο τίτλος.

Bookshelf

The Other Einstein της Marie Benedict [Blog Tour]

18 Οκτωβρίου 2016

via GIPHY

Ομολογώ πώς η οπτική γωνία που διαλέγει η συγγραφέας ήταν κι ο λόγος που θέλησα να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Πριν προχωρήσω όμως, με το κείμενο αυτό, θέλω να ξεκαθαρίσω το απλό απλούστατο: δεν έχω ουδεμία σχέση με τη φυσική. Κι αυτό είναι που με ιντριγκάρει περισσότερο όταν διαβάζω βιογραφίες ή λογοτεχνικά βιβλία που διηγούνται την ζωή κάποιου επιστήμονα. Με μαγεύει η ανυπέρβλητη αγάπη τους προς τις θετικές επιστήμες. Και κάπως έτσι αρχίζω κι εγώ και τις συμπαθώ περισσότερο.

Have a screw

Are you a screwer or are you a plotter?

14 Οκτωβρίου 2016

Το φοβόμουν ότι θα ερχόμασταν κάποια στιγμή σε αυτό. Screwers ή plotters. Και επειδή, σαφέστατα, ξέρεις τη διττή έννοια του screw, πριν γίνουμε από δυο χωριά χωριάτες, δώσε μου μισό να σου εξηγήσω, καλέ!

Ναι, το screw σημαίνει αυτό που ξέρεις, το όχι-και-τόσο ευγενικούλι. Ξέρεις όμως ότι σημαίνει και «βιδώνω». Τώρα, το πλοτ, ξέρεις πολύ καλά επίσης ότι είναι η πλοκή. Ας εξηγήσω τα βασικά χαρακτηριστικά λοιπόν:

SCREWERS

  • Έχουν πρόγραμμα.
  • Κάνουν τις σκαλέτες και συμπληρώνουν όλες τους τις φόρμες.
  • Γράφουν ημερησίως έστω και μισή σελίδα -κι αν δεν το καταφέρουν μετράνει πόσες ώρες μπορεί να δαπάνησαν γράφοντας-σβήνοντας. [Τι; Κι αυτό μέρος της δουλειάς είναι!]
  • Βάζουν deadlines.
  • Όταν δε γράφουν, δε γράφουν. Λέγεται «απόσταση».
  • Χτίζουν [μπορεί και κυριολεκτικά το σύμπαν τους]
  • Χτίζουν [ελπίζω όχι κυριολεκτικά, τους χαρακτήρες τους]
  • Ψάχνονται στο ίντερνετ και στα εγχειρίδια για καλύτερες μεθόδους και δοκιμάζουν κάθε τι που θεωρούν ότι θα τους βοηθήσουν.

PLOTTERS

  • Δεν έχουν πρόγραμμα. Γράφουν όποτε τους έρθει η έμπνευση να γράψουν.
  • Καμία σκαλέτα. Όποιον πάρει ο Χάρος.
  • Δεν καταπιέζουν τον εαυτό τους. Αν δεν έχουν όρεξη να γράψουν, δε θα καθίσουν στον υπολογιστή, κι αν πάλι έχουν, τότε μπορεί να κάτσουν και 14 ώρες συνεχόμενα.
  • Όταν δε γράφουν σκέφτονται το βιβλίο τους και μηχανεύονται διάφορα.
  • Κάποια στοιχεία της πλοκής, του πλαισίου και των χαρακτήρων τους έρχονται στην πορεία και τότε αποφασίζουν αν θα τα κρατήσουν ή όχι.
  • Δε διαβάζουν -πιθανότατα- αυτό το blog.

Βρήκες λίγο πάνω κάτω ποια χαρακτηριστικά σου ταιριάζουν; Χαίρομαι. ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ Η ΛΑΘΟΣ. Ο καθένας έχει το σύστημά του. Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν στην αφοσίωση κι αυτοί που πιστεύουν στην έμπνευση. Αν είσαι λοιπόν, screwer, πιθανότατα διαβάζοντας αυτά τα άρθρα, θα διαπιστώσεις πως υπάρχουν φόρμουλες και μέθοδοι που θα σε βοηθήσουν στο γράψιμό σου. Η συμβουλή μου; Screw them all! [με την άλλη έννοια του screw]. Απελευθερώσου! Βρες τα δικά σου εργαλεία, και διάλεξε τι σου ταιριάζει και τι όχι από όλα όσα διαβάζεις. Τίποτα όμως δεν είναι πανάκεια. Αν είσαι plotter, από την άλλη, try a little bit screwing [με την βιδωτική έννοια]. Ναι, ωραία η έμπνευση, αλλά μπορεί ένα άρθρο στα χιλιάδες που μπορεί να διαβάσεις, να σου κάνει το κλικ που χρειάζεσαι για να σε ξεμπλοκάρει.

Κοινώς, γράφε. Με όποια μέθοδο κι αν χρησιμοποιείς. Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο! 🙂 Αρκεί να νιώθεις πως αυτό που κάνεις σε αγαπά πίσω. Γιατί συνήθως για τους screwers, κάποια στιγμή έρχεται ο ψυχαναγκασμός. Και δεν είναι ωραίο αυτό. Όπως επίσης για τους plotters, ερχεται frustration πως η έμπνευση δε θα ξαναγυρίσει ποτέ.

Το δικό μου μυστικό; Λίγο από το ένα, λίγο από το άλλο. Αλλιώς δε θα χρησιμοποιούσα τόσο διφορούμενο όνομα για το blog μου! 🙂

Funky Pens

5 τρόποι για να πρωτοτυπήσεις στο είδος που γράφεις

13 Οκτωβρίου 2016

Το μεγάλο θέμα όταν γράφεις ένα είδος, είναι να παγιδευτείς μέσα στα δεκάδες κλισέ του. Κάθε είδος, όποιο και αν είναι αυτό, έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά στην plot και είναι αρκετά δύσκολο για έναν συγγραφέα να φύγει από αυτά, ειδικά όταν γράφει το πρώτο του βιβλίο. Θα σου μιλήσω για το contemporary erotica που είναι και το είδος που ξέρω καλύτερα.