Bookshelf

Good me, Bad me της Ali Land

6 Ιανουαρίου 2017

Σου ‘χει τύχει να αρχίσεις να διαβάζεις την πρώτη πρόταση ενός βιβλίου και να βρεθείς μετά από 5 λεπτά [5 ώρες δηλαδή, αλλά τόσο σου φάνηκε] να έχει τελειώσει, εσύ να έχεις ταχυπαλμία και να αναρωτιέσαι what the fuck did I just read? Ε, καλωσόρισε στη συλλογή σου το «Good me, Bad me» γιατί είναι από αυτά τα βιβλία. Είναι απόλυτος εθισμός. Ένα roller coaster ride, τρόμου όμως. Δεν έχεις επιλογή να κατέβεις, δεν το σκέφτεσαι καν. Το ζεις μέχρι να τελειώσει και μετά είσαι μαγεμένος από αυτό.

Πρωταγωνίστρια η Μίλι. Στην πραγματικότητα το όνομά της είναι Άννι. Αλλά Μίλι τη φωνάζουν πλέον καθώς βρήκε το κουράγιο να πάει να καταθέσει στην αστυνομία πόσα παιδιά είναι κακοποιημένα και νεκρά εξαιτίας της μητέρας της. Οπότε αναγκαστικά, της αλλάξαν όνομα, την τραβήξαν από το νοσηρό περιβάλλον του σπιτιού της και την δώσαν σε παρένθετη οικογένεια. Λογικό μιας και δεν έχει άλλους συγγενείς η Άννι. Μόνο τη μητέρα της. Η νέα της οικογένεια, οι Νιουμοντ είναι ενήμεροι για την κατάστασή της. Ο Μάικ είναι ψυχολόγος και έχει αναλάβει την υπόθεσή της. Ζήτησε να την πάρουν προσωρινά στην οικογένειά τους μέχρι να γίνει η δίκη της μητέρας της και να τη βοηθήσει να την αντιμετωπίσει, καθώς είναι ο βασικός μάρτυρας. Η Σάσκια, η γυναίκα του, μοιάζει ψεύτικη: συμπεριφέρεται καλά στη Μίλι αλλά πολλές είναι οι φορές που το κορίτσι την πιάνει να την κοιτάει περίεργα. Τέλος, η κόρη τους, η Φίμπι είναι ο ζωντανός εφιάλτης της Μίλι. Είναι η κλασική queen bee στο σχολείο: όλοι ακολουθούν τα βήματά της, την «υπηρετούν» και κάνουν ό,τι θέλει η Φίμπι. Είναι πανέμορφη και κακομαθημένη. Η Φίμπι με τη μητέρα της δεν τα πηγαίνουν καθόλου καλά. Κι ο πόλεμος με την Μίλι ξεκινά όταν η Σάσκια για να καλωσορίσει τη Μίλι της δίνει για δώρο ένα χρυσό κολιέ με το όνομά της. Η Φίμπι εκνευρίζεται γιατί υποτίθεται ότι αυτό ήταν κάτι μεταξύ μητέρας-κόρης, όταν πήραν αυτά τα κολιέ. Έτσι, αρχίζει στο σχολείο να της επιτίθεται, να βγάζει φήμες και να την κρατά σε απόσταση από όλους. Στο μεταξύ οι αναμνήσεις της Μίλι από την κακοποίηση που υπέστη η ίδια, τα γεγονότα που έρχονται στην επιφάνεια και η επικείμενη δίκη είναι βαριά για την ψυχική της υγεία. Ή μήπως, νομίζουμε;

Το μυθιστόρημα έχει ήδη τινάξει από την τοπ 10 λίστα μου άλλα μυθιστορήματα κι έχει πάρει τη θέση τους και βέβαια, βρίσκεται στο το 3 των ψυχολογικών θρίλερ που έχω διαβάσει. Οπότε, ναι. Αυτή είναι μια καλή κριτική. Και θα ξεκινήσω από το βασικότερο: την ψυχολογία της πρωταγωνίστριας, της μάνας της και των γύρω. Η Άλι Λαντ εργάζεται ως νοσηλεύτρια σε ψυχιατρικές κλινικές. Πιστεύω ότι δε χρειάζεται καλύτερο πιστοποιητικό από αυτό για να σε πείσω ότι η δομή των χαρακτήρων της είναι αρχιτεκτονημένη Α-ΨΟ-ΓΑ. Με άνεση κινείται στους διαδρόμους βαθύτερα μέσα τους, στις μνήμες τους, στα συμπλέγματα και τις ψυχώσεις τους και σχεδόν σε τρομάζει η ευκολία της. Το καλύτερο όμως είναι ότι σε εκπλήσσει με αυτούς. Και σ’ αυτό βοηθάει η γραφή της. Νομίζω ότι έχεις καταλάβει ότι όσο πιο ωμή, όσο πιο κοφτή η γραφή τόσο περισσότερο μου αρέσει. Ε, ας πούμε λοιπόν ότι η Άλι Λαντ είναι ακριβώς αυτό που μου ταιριάζει. Διατηρεί το μυστήριο στο κόκκινο και όσες υποθέσεις και να κάνεις, δεν ξέρεις ποια θα επαληθευτεί και ποια όχι, ούτε γιατί. Δεν ξέρεις και ποια να διαλέξεις γιατί η μία είναι χειρότερη από την άλλη. Ειλικρινά, δεν ξέρεις τι [θες] να πιστέψεις. Το βιβλίο διαβάζεται τόσο φυσικά όσο καταπίνεις μια γουλιά νερό. Ή φαρμάκι. Δεν μπορείς να διακόψεις τη διαδικασία της κατάποσης, απλώς το κάνεις. Έχει νεύρο το στυλ της Άλι Λαντ. Ένα νεύρο που δεν εκδηλώνεται τόσο με απότομες σκηνές, αλλά με μικρές προτάσεις και υπόνοιες που λειτουργούν σα μιθριδατισμός. Αν ο Κέβιν [«Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν»] σε τρόμαξε, η Άννι θα σε κολλήσει στον τοίχο με μια μόνιμη αίσθηση της τρίχας σου σηκωμένης.

Αυτό που εμένα με γοήτευσε πιο πολύ απ’ όλα όμως, είναι η μητέρα της Άννι. Έχω ήδη κάνει 30 βήματα παρακάτω, είμαι σίγουρη ότι θα γίνει κινηματογραφική ταινία, έχω φανταστεί τη φωτογραφία και τη σκηνοθεσία, αλλά δεν έχω βρει τη μητέρα της Άννι. Θα σου πω το πιο σημαντικό γι’ αυτόν τον ρόλο. Σε real life δεν την βλέπουμε παρά μόνο στη δίκη. Ό,τι ξέρουμε γι’ αυτή είναι μέσα από της αναμνήσεις της κόρης της. Η ατάκα της, ο πραγματικός ρόλος της μέσα στο μυθιστόρημα στο timeline που εκτυλίσσεται είναι μία πρόταση τεσσάρων λέξεων [στα αγγλικά, στα ελληνικά όταν με το καλό μεταφραστεί είναι πέντε]. Μια ατάκα όμως οσκαρική. Και ανυπομονώ, στο δικό μου μικρόκοσμο, να ακούσω το όνομα της ηθοποιού που θα την ερμηνεύσει. Rewind όμως 30 βήματα πίσω, που δεν υπάρχουν ακόμα κινηματογραφικά δικαιώματα, Όσκαρ και ηθοποιοί και έρχομαι να τονίσω την απίστευτη μοναδικότητα του χαρακτήρα αυτού. Η μητέρα της Άννι είναι ίσως, από τις πιο διαβόητες σίριαλ κίλλερς που θα συναντήσουμε λογοτεχνικά. Ο ψυχισμός της, η αρρώστια της, οι εμμονές της είναι τέτοιες που διαμορφώνουν ένα προφίλ δολοφόνου τόσο αρρωστημένου και, ταυτόχρονα, μιας μάνας τόσο προσκολλημένης στην κόρη της, που αναπόφευκτα εντυπώνεται στο μυαλό σου. Δεν την ξεχνάς. Δε σε αφήνει. Και να θες, είναι αυθεντική και μοναδική.

Η Άλι Λαντ ντεμπουτάρει τόσο δυναμικά που τα σαρώνει όλα. Τυφώνας το μυθιστόρημα αυτό, με έφερε πάνω κάτω και δε μου άφησε επιλογή. Κατέλαβε με το «έτσι θέλω» κομμάτι μέσα μου και τώρα πορεύομαι με αυτό. Respect είναι το μόνο που μπορώ να πω. *bows down*

***

Have you ever sat to read a book and 5 minutes later [which is actually 5 hours later, but it feels like that] you ‘re finished and you are all intense and completely possessed by it, wondering what the F*** did I just read? “Good me Bad me” is one of those books. A complete obsession. Reading it is like a roller-coaster ride -the horror kind- that you cannot stop. You live right through it and when it’s finished you are so thrilled that you don’t care that you got scared, you just want to do it over.

Milly is our protagonist. Her real name is Annie. She had to change it after giving her mother in to the police. Annie’s mother has killed 9 children. So Annie had to leave her old home and had to acquire a new identity. She’s also the key witness to the case and the trial is in a few months. The Newmonts take her in, given that she does not have any relatives. Mike is her psychologist [who’s also hopping to help her with the trial] and Saskia his wife. They have a daughter, Phoebe. Milly gets on the wrong foot with her when she accepts Saskia’s welcoming present [a golden necklace with her name]. Apparently the gift was something Saskia and Phoebe shared as mother and daughter and Milly has ruined that in Phoebe’s mind. That’s when she decides to become her worst nightmare. As Phoebe is the queen bee at school, she gives Milly a really bad time. She’s having her being bullied severely and that affects Milly’s psychological status in the heaviest way. Or does it?

This novel has pushed aside some of my top ten books in order to take its place. It has also, crawled in my top 3 thriller books. So, yeap, this is a very good review. I’ll start from the main theme of the book: the psychology of all the characters, especially Milly’s and her mother’s. I think it’s suffice to say that Ali Land has been working as a Child and Adolescent Mental Health Nurse in both hospitals and schools in the UK and Australia. She clearly knows the subject all too well. Her characters are FLAWLESS. The author moves in between the labyrinths of their minds and memories with an ease that makes you feel uncomfortable. The best part is that she surprises you in many ways. And her writing style helps her do so. It’s quite obvious from my book selection that I like raw, unpolished styles of writing. Ali Land falls right in my favorite authors already due to hers. She maintains the mystery throughout the pages and no matter what you might think, you do not know what will be the truth. You don’t really want to choose because one theory is worse than the other. You can’t decide what would be best. And you end up dumfounded. You read this novel like you take a swallow of water -or poison, one might easily say. You can’t stop the body mechanism of swallowing so you just do it. Ali Land’s writing hits many nerves. If Kevin [We need to talk about Kevin] has scared you, Annie is here to make you hold your breath while she’s cornering you and you can’t tell what her next move will be.

What impressed me the most is Annie’s mother. I have already flashed forward in time hopefully when the film rights are sold. And there’s Annie’s mother role, which I am wondering which actress might that be. We only get to meet her once in “real time” throughout the timeline that the novel takes place. The rest is just Annie’s memories. And in that real time, she delivers one line, four words. It’s an Oscar winning line, so I am excited to see who might that person be to deliver it. But now, I have to rewind back to the present and add that Annie’s mother might be one of the most notorious serial killers we meet in literature. She’s unnerving, sick and completely attached to her daughter [that she’s molesting]. It is impossible to forget her. She’s an original villain.

Ali land debuts in a dynamic way and she takes over everything. Her novel is like a tornado, that gets everything upside down and nothing is ever the same again. It possessed a great part of me, leaving me breathless, and without a choice and all I can say to the author is: r e s p e c t.

 

;

No Comments

Leave a Reply