Browsing Category

Bookshelf

Δυο λόγια για τα μυθιστορήματα που διάβασα πρόσφατα!

Bookshelf

Αμαρτωλή Πόλη του Μάνου Κοντολέων

14 Φεβρουαρίου 2017

Τον Μάνο Κοντολέων τον ξέρεις. Τον ξέρουμε όλοι. Πόσοι έχουμε μεγαλώσει με το «Ταξίδι που σκοτώνει» ή «Το 33»; Ακόμα και να μην τον διάβασες όταν ήσουν παιδί, σίγουρα έχεις πέσει πάνω στο «Μέλι κόλλησε στα χείλη» ή «Δυο φορές άνοιξη». In any case, ο Μάνος Κοντολέων υπηρετεί τη λογοτεχνία με κάθε κύτταρό του.

Η «Αμαρτωλή Πόλη» μοιάζει με χορό. Οι λέξεις διαδέχονται η μία την άλλη δίνοντάς σου την αίσθηση ότι υπάρχει μια μουσική από πίσω, που πιθανότατα δεν την ακούς αλλά την αντιλαμβάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις. Η Στεφανία με τα κατακόκκινα μαλλιά της σε τραβάει σε μια δίνη και σε γυροφέρνει στην Πόλη αυτή την άγρυπνη. Μέσα από το ταξίδι της -και το ταξίδι των υπόλοιπων ηρώων του βιβλίου, του Κλεάνθη και του Τονίνο- αναγνωρίζεις την πόλη στην οποία ζεις. Η εποχή δεν είναι μακρινή, δεν είναι ουτοπική. Είναι η εποχή της οικονομικής κρίσης, η εποχή που διανύουμε, με λίγα λόγια. Μόνο που -όπως ενδόμυχα ξέρουμε όλοι- δεν είναι απλή οικονομική κρίση, αλλά κρίση αξιών, κρίση προσωπικότητας.

Το μυθιστόρημα είναι ένα still image στη ροή της πραγματικότητας που βιώνουμε. Αποτυπωμένο από την αδιαμφισβήτητα μοναδική πένα του Μάνου Κοντολέων. Καταλαβαίνεις διαβάζοντάς την ότι ο συγγραφέας μοιάζει να βρίσκεται παντού, ξέρει και αφουγκράζεται ακόμα και το βουητό της μηχανής ενός αυτοκινήτου, και ξέρει να κρίνει, ξέρει να σου πει αν ο οδηγός του βρίσκεται σε απόγνωση. Μια περίεργη επικοινωνία υπάρχει με τον ίδιο και το περιβάλλον του κι αυτή αποτυπώνεται σε κάθε του μυθιστόρημα, σαν απάντηση, σαν διάλογος με την πραγματικότητα -άσχετα από το πλαίσιο στο οποίο μπορεί να είναι τοποθετημένο το μυθιστόρημα. Στην «Αμαρτωλή Πόλη» είναι σχεδόν χειροπιαστή αυτή η επικοινωνία. Τον ακούς να σου ψυθιρίζει μέσα από την αφήγηση, με τη φωνή της Στεφανίας, του Τονίνο, του Κλεάνθη [πόσο τον αγάπησα τον Κλεάνθη…] και να σου λέει πως δεν είσαι μόνος. Όχι για παρηγοριά, αλλά για την κατάθεση της μόνης αλήθειας. Μέσα στον κυκεώνα αυτό, τον ατέρμονο χορό μέχρι εξάντλησης, μπορεί να νιώθουμε μόνοι αλλά κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει. Ο κάθε ήρωας κουβαλάει το δικό του μαρτύριο, το δικό του φορτίο και πλήττεται με το τρόπο που θα τον αλλοιώσει περισσότερο. Μοιάζει με Νέμεσις, αλλά εκεί είναι η παγίδα. Δεν είναι. Εξού και η κρίση προσωπικότητας.

Η γραφή περισσότερο από το κείμενο και τα «πίσω κείμενά» του ήταν αυτή που μου έμεινε. Ίσως γιατί μίλησε κατευθείαν στο θυμικό μου. Γεγονότα που δεν ονοματίζονται αλλά τα ξέρουμε, τα έχουμε ζήσει, αποτελούν τους σπονδύλους της ενσάρκωσης αυτής της ένωσης του αναγνώστη με τη Στεφανία -και φέρω συνέχεια τη Στεφανία ως παράδειγμα, ίσως γιατί ταυτίστηκα περισσότερο ή γιατί κυριαρχεί σε σχέση με τους άλλους ήρωες. Όποια και αν είναι η περίπτωση που ισχύει, η γλώσσα και το στυλ του Μάνου Κοντολέων είναι αυτή που σπάει την απόσταση μεταξύ αναγνώστη και κειμένου.

Η «Αμαρτωλή Πόλη» δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα. Είναι εδώ, είναι γύρω σου, είναι μέσα σου. Τη μυρίζεις, την αναγνωρίζεις και ξέρεις ότι η λογοτεχνία της έδωσε αβάσταχτη ομορφιά της με εργαλείο την πένα του Μάνου Κοντολέων. Δεν έχει ηλικία αυτό το μυθιστόρημα. Μπορεί να διαβαστεί από οποιονδήποτε, και για μένα, μπορεί να συνεχίσει να διαβάζεται στις δεκαετίες που έρχονται.

Bookshelf

Blog Tour: Two days gone του Randall Silvis

31 Ιανουαρίου 2017

I was not familiar with Mr Silvis, and I admit he made a hell of a good impression on me. I picked up «Two Days Gone» after reading the blurb and having no clue whatsoever if I would like it or not. And I love these cases where they turn out to be better than I could ever imagine.

Bookshelf

Η Συνωμοσία της Βανίλιας του Πάνου Τσερόλα

27 Ιανουαρίου 2017

«Πρόσεχε, τσίκα, πρόσεχε, γιατί ο χορός είναι άγριος και τα πάθη δυναμώνουν όσο δυναμώνει ο ρυθμός. Το ξέρεις ότι τα πάθη έχουν οριακό σημείο; Υπάρχει σημείο που παίρνεις φωτιά.»

 

Πάνος Τσερόλας. Πριν ομολογήσω κάποια πράγματα γι’ αυτό το όνομα, θέλω πρώτα να πω τα εξής: δεν εκπλήσσει ότι εκπλήσσει κάθε φορά με τα λογοτεχνικά του πονήματα. Εκπλήσσει όμως, η ολοένα και πιο δυναμική λεξοδεσία που τον διακατέχει [πόσο πιο ωραία θα το έλεγα αυτό στα αγγλικά about his artful wordbinding αλλά τώρα μεταφράζω εικόνες σε λέξεις και λέξεις σε άλλες λέξεις]. Αυτό που θέλω να πω -σε περίπτωση που δεν είναι ξεκάθαρο- είναι ότι ο Πάνος την τέχνη του όχι απλώς την κατέχει αλλά πλέον, με την «Συνωμοσία της Βανίλιας» παίζει επιδέξια μαζί της.

Bookshelf

Ragdoll του Daniel P. Cole

20 Ιανουαρίου 2017

via GIPHY

*εγώ τερματίζοντας το fangirling με αυτό το βιβλίο*

Six victims: one body

Crime στο τέρμα. Το Ragdoll του Daniel Cole [που ναι, θα γίνει σειρά] έρχεται να μας ταράξει τα νερά. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα κι ελπίζω, προσωπικά, να έχει μακρά συνέχεια στο έργο του. Το Ragdoll με καθήλωσε, με ρούφηξε μέσα και σχεδόν, δεν ήθελα να τελειώσει. Ο ντετέκτιβ Γουλφ έχει έρθει ίσος προς ίσο με τον Χαρι Χόλε και τον Κουρτ Βαλάντερ και περιμένω πώς και πώς τις ιστορίες του.

Bookshelf

Good me, Bad me της Ali Land

6 Ιανουαρίου 2017

Σου ‘χει τύχει να αρχίσεις να διαβάζεις την πρώτη πρόταση ενός βιβλίου και να βρεθείς μετά από 5 λεπτά [5 ώρες δηλαδή, αλλά τόσο σου φάνηκε] να έχει τελειώσει, εσύ να έχεις ταχυπαλμία και να αναρωτιέσαι what the fuck did I just read? Ε, καλωσόρισε στη συλλογή σου το «Good me, Bad me» γιατί είναι από αυτά τα βιβλία. Είναι απόλυτος εθισμός. Ένα roller coaster ride, τρόμου όμως. Δεν έχεις επιλογή να κατέβεις, δεν το σκέφτεσαι καν. Το ζεις μέχρι να τελειώσει και μετά είσαι μαγεμένος από αυτό.

Bookshelf

The Last One της Alexandra Oliva

27 Δεκεμβρίου 2016

I’ll be honest about that one. I didn’t like it first. I felt like I was reading yet another «Hunger Games» but it took me by surprise!

But let me first introduce you to the characters. Our protagonist is called by the producers of the show «Zoo». The show is called «In the dark» and I think it’s pretty self-explanatory -it is a survival reality tv game. Twelve contestants fight in the wilderness for survival. In the midtime, the bets are on. Social media platforms are on fire, and the discussions never end about who might win this thing. Zoo is alone and constantly thinking about the life she left behind. Will she ever manage to get it back?

Bookshelf

Όταν θα δεις τη θάλασσα του Στέφανου Δάνδολου

4 Νοεμβρίου 2016

Αναδημοσίευση από bookcity.gr

«Υπάρχουν δύο ειδών ιστορίες: Αυτές που προκύπτουν αναίτια από κάποιο γύρισμα της τύχης και εκείνες που τις γεννάει το παρελθόν»

Τα βιβλία του Στέφανου μετράνε για μένα σαν milestones. Πρώτο ήταν «Ο Τελευταίος Κύκνος». Το βιβλίο που σημάδεψε τη σχέση μου με τον χώρο των εκδόσεων. Μετά από λίγα χρόνια υπήρξε ένας μικρός σταθμός με το «Έρως 13» κι ακολούθησε το 2013 «Η χορεύτρια του Διαβόλου» που με πήρε και με σήκωσε. Φέτος, τρία χρόνια αργότερα, έχοντας περάσει το στάδιο ησυχίας του, έρχεται και ταράζει και πάλι τα νερά με το «Όταν θα δεις τη θάλασσα».

Κι ομολογώ ότι έκανε και πάλι το θαύμα του. Όχι πως είχα κάποια αμφιβολία γι’ αυτό, αλλά όσο να ‘ναι, όταν επιβεβαιώνεται το ένστικτό σου, χαίρεσαι λιγάκι. Θα πω λίγα λόγια για το βιβλίο, καθώς είναι ένα ταξίδι γεμάτο εκπλήξεις. Η Μαργαρίτα, είναι γυναίκα του Βρετανού διπλωμάτη Τόμας Έργουιν. Ζει μια ζωή πλουσιοπάροχη και βαρετή. Άλλωστε το 1886 η θέση της γυναίκας στην κοινωνία δεν είχε αποκτήσει τον χαρακτήρα που έχει σήμερα. Μέχρι που θα γνωρίσει στο πρόσωπο του Τσαρλς Φαραντέι τον έρωτα της ζωής της. Ο Τσαρλς έχει έρθει στην Ελλάδα κατόπιν πρόσκλησης του Τόμας για να φτιάξει τη σιδηροδρομική γραμμή. Ένας έρωτας θυελλώδης και παράνομος εκτυλίσσεται στην πολιτική σκηνή του πρωτοσύστατου ελληνικού κράτους. Σε ένα αφηγηματικό άλμα κάποια χρόνια μπροστά το 1919 συναντάμε τη Δωροθέα που φροντίζει για έναν άγνωστο ασθενή, και παράλληλα κοιτά προς τη θάλασσα περιμένοντας κάποιον. Οι ιστορίες δύο γυναικών κινούνται σχεδόν ταυτόχρονα. Ο αναγνώστης μένει να ανακαλύψει τι συνδέει τις ηρωίδες και τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος.

Ο Στέφανος έχει χαρακτηριστικό τρόπο γραφής. Έχει τον τρόπο να σε βάζει μέσα στην ιστορία, με το δικό του ρυθμό, με το δικό του στιλ. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να βρω τρόπο να παρομοιάσω το στυλ του με κάτι και το μόνο που μου έρχεται στο νου πάντα είναι η δαντέλα. Μια δαντέλα όμως φτιαγμένη με το πυροσφύρι, από ατσάλι. Έχει τον τρόπο να σου κεντήσει με τα ποιο όμορφα χρώματα τις εικόνες που θέλει να σου δώσει αλλά τα συναισθήματά που σου προκαλούν κόβουν σα μαχαίρι. Μέσα στο μυθιστόρημα θα βιώσεις έρωτα -εντάξει, λογικό καθώς οι κεντρικοί πρωταγωνιστές ερωτεύονται- αλλά και πόνο, πολύ πόνο, αισιοδοξία, απογοήτευση, ελπίδα, αγωνία, ω, πολλή αγωνία και στο τέλος θα νιώσεις μια πικρόγλυκη κάθαρση.

Προσωπικά βρήκα τη Μαργαρίτα αντάξια των ηρωίδων της εποχής της. Ένα κράμα της Τζο Γουάιλντ και της Τζέιν Έιρ. Ένα κορίτσι -μια γυναίκα τότε- που δεν ξέρει τι να κάνει με τη ζωή της και ταυτόχρονα, σπάει τα δεσμά και τη ζει στο άκρο. Η Μαργαρίτα έχει πολλά στοιχεία από τις ηρωίδες της εποχής της. Το κυριότερο όμως, είναι μια φεμινιστική φωνή σε μια εποχή που προσπαθούσαν να καταπνίξουν τέτοιου είδους «εξάρσεις». Η Μαργαρίτα είναι κλασική ηρωίδα, κι ας είμαστε στο 2016, γιατί είναι η κάθε μία από εμάς. Είναι η γυναίκα που ξέρει ότι θέλει παραπάνω, ξέρει ότι αξίζει παραπάνω και απλώνει το χέρι της. Με φόβο καρδιάς, με πείσμα, με δύναμη. Οι δύο πυλώνες της ζωής της, ο Τόμας και ο Τσαρλς δε βρίσκονται εκεί, μόνο για το ερωτικό ενδιαφέρον της Μαργαρίτας. Απλώνουν μπροστά στα μάτια μας ένα χαλί με τις εικόνες της εποχής, μας πηγαίνουν βόλτα σε μιαν Ελλάδα που μόνο ο Στέφανος Δάνδολος έχει το χάρισμα να μπορεί να μας απεικονίσει. Ο Τόμας και ο Τσαρλς είναι δύο διαφορετικά μονοπάτια και παρόλο που συναντώνται για λίγο, ενώνονται, μετά πρέπει να αποφασίσεις μόνος σου ποιο θες να πάρεις. Τα χαρτιά τους είναι απλωμένα, ξέρεις τι να περιμένεις. Όλα είναι στο χέρι σου.

Το βιβλίο μπορεί να είναι τοποθετημένο 130 χρόνια πίσω, αλλά τα μηνύματα δε θα μπορούσαν να είναι πιο ηχηρά. Ίσως εξαιτίας της εποχής που διανύουμε. Η πολιτική σκηνή που εκτυλίσσεται μέσα από τα λόγια του συγγραφέα, σε φέρνουν αντιμέτωπο με την πολιτική σκηνή του σήμερα και δεν είναι εφικτό να μην κάνεις τη σύγκριση ή να μην αναλογιστείς γρήγορα πώς 130 χρόνια μετά, η χώρα έφτασε στην σημερινή κατάσταση. Κι εδώ είναι που ο Στέφανος Δάνδολος κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να σε φέρνει στην άκρη του καθίσματός σου. Ναι, μπορεί το βιβλίο να είναι 650 σελίδες αλλά φεύγει, ξεγλιστράει μέσα από τα δάχτυλά σου. Μπορεί να την ξέρεις την Ιστορία, να ξέρεις τα γεγονότα. Η αφήγηση όμως του συγγραφέα σε κάνει να τα δεις από μιαν άλλη οπτική. Σχεδόν, θριλερική.

Μπορεί να περιμέναμε 3 χρόνια για το καινούριο μυθιστόρημα του Στέφανου Δάνδολου, αλλά άξιζε κάθε μέρα αναμονής. Άκουσέ με, κάθισε σε μία ωραία, αναπαυτική πολυθρόνα, έχε το ζεστό σου τσάι μαζί και αφέσου στα χέρια του για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Γιατί μόλις το διαβάσεις, θα έχεις αφήσει κι ένα κομμάτι σου εκεί.

 

Bookshelf

The last days of night του Graham Moore

28 Οκτωβρίου 2016

via GIPHY

«It’s necessary to be slightly underemployed if you are to do something significant. »

Τώρα, αυτό δεν το περίμενα. Το μυθιστόρημα αυτό με τράβηξε μακριά από τον κόσμο 2 μέρες και δεν ήθελα να τελειώσει. Και ποιος θα το έλεγε αυτό για ένα βιβλίο που περιστρέφεται γύρω από μια λάμπα.

Bookshelf

The Other Einstein της Marie Benedict [Blog Tour]

18 Οκτωβρίου 2016

via GIPHY

Ομολογώ πώς η οπτική γωνία που διαλέγει η συγγραφέας ήταν κι ο λόγος που θέλησα να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Πριν προχωρήσω όμως, με το κείμενο αυτό, θέλω να ξεκαθαρίσω το απλό απλούστατο: δεν έχω ουδεμία σχέση με τη φυσική. Κι αυτό είναι που με ιντριγκάρει περισσότερο όταν διαβάζω βιογραφίες ή λογοτεχνικά βιβλία που διηγούνται την ζωή κάποιου επιστήμονα. Με μαγεύει η ανυπέρβλητη αγάπη τους προς τις θετικές επιστήμες. Και κάπως έτσι αρχίζω κι εγώ και τις συμπαθώ περισσότερο.