Blog Tour: Two days gone του Randall Silvis

31 Ιανουαρίου 2017

I was not familiar with Mr Silvis, and I admit he made a hell of a good impression on me. I picked up «Two Days Gone» after reading the blurb and having no clue whatsoever if I would like it or not. And I love these cases where they turn out to be better than I could ever imagine.

The case: Thomas Huston is a best-selling author and a professor. His wife and 3 children are found murdered in a brutal way, and he is missing. So the manhunt begins. Ryan DeMarco is the investigator of the crime. He wants to know the truth as Thomas Huston was his friend. DeMarco will come to know aspects of his friend’s life and people involved in it that he never thought he would meet. And as the plot thickens, he finds himself in a mess that only he can distinguish what is true and what is not.

The plot is captivating. As a reader, you don’t know what to believe and what not. And what fascinated me was the fact that the author combines literature and aspects of history of literature with the plot. These facts were marvellously woven within the plot giving a classic crime tale a literary aftertaste. The key figure to this was, of course, Thomas Huston. A character you won’t forget. His academic background, his writing process of his new novel play such a significant role as clue evidence on a murder case. DeMarco, on the other hand, is a typical detective figure that for no apparent reason, becomes instantly likeable to the reader. I blame his use of language and radical behaviour.

Randall Silvis has a distinguished writing style. His passion for classic literature enhances his own novels giving a whole new aspect to crime novels. With a steady flow of words and facts, he captures the reader’s attention and brings him to another level of reading pleasure. Crime fiction meets literary academic knowledge. For literature lovers, this is as good as sipping little by little an expensive, old bottle of wine. For crime, lovers can be a bit too slow, but the funny thing is how it stays with you after you’re done with it. You will miss Huston. I found myself wishing for an alternative ending so I could enjoy reading perhaps a sequel about him but I am sure that DeMarco will fill some pages with his friend’s presence. DeMarco is a curious case. He is an unconventional detective with his secrets and his problems, but he wins you page after page. He is probably the most likeable of the last few detectives in crime novels I read the past year, and I am really looking forward to his next adventure.

«Two Days Gone» manages to combine «Lolita», Edgar Allan Poe and modern crime literature and definitely worths the praise. I stand by, waiting for Ryan DeMarco’s next case patiently and wishing it’ll come sooner than expected!


Ομολογώ ότι τον Ράνταλ Σίλβις δεν τον γνώριζα πριν -και κατά πώς φαίνεται από τη λίστα με τους τίτλους του καλό είναι να κάνω μία επιδρομή στα βιβλίοπωλεία- και κατάφερε στα τυφλά να μου κάνει τεράστια εντύπωση. Κι όταν λέω στα τυφλά, το εννοώ, καθώς όταν επέλεξα το βιβλίο, μετά βίας διάβασα το blurb. Τελικά αποδείχθηκε από τις περιπτώσεις που είναι καλύτερες απ΄ό,τι φανταζόσουν.

Η υπόθεση: Ο Τόμας Χιούστον είναι μπεστσελερίστας συγγραφέας και καθηγητής λογοτεχνίας. Μια μέρα η γυναίκα του και τα τρία του παιδιά βρίσκονται άγρια δολοφονημένα ενώ ο ίδιος αγνοείται. Κι έτσι ξεκινά το ανθρωποκυνηγητό με επικεφαλής τον Ράιαν Ντεμάρκο. Ο ντετέκτιβ θέλει να μάθει όσα περισσότερα γίνεται για την υπόθεση μιας και ο Τόμας ήταν φίλος του. Ο Ντεμάρκο θα φτάσει να μάθει για πλευρές της ζωής του φίλου του και ανθρώπους αναμεμειγμένους που δε θα το περίμενε ποτέ και καθώς το κουβάρι μπλέκεται περισσότερο, μόνο εκείνος μπορεί να ξεχωρίσει τι είναι αλήθεια και τι όχι.

Η υπόθεση είναι σαγηνευτική. Ο αναγνώστης δεν ξέρει τι να πιστέψει και τι όχι. Κι αυτό που με καθύλωσε προσωπικά ήταν το γεγονός ότι ο συγγραφέας συνδυάζει λογοτεχνία με εκφάνσεις της ιστορίας της λογοτεχνίας [κατά ένα τρόπο]. Όλα αυτά είναι υπέροχα κεντημένα μέσα στη πλοκή δίνοντας σε ένα κλασικό crime μια literary επίγευση. Το κλειδί για όλο αυτό, φυσικά, είναι ο Τόμας. Ένας χαρακτήρας που πιστεύω ότι δύσκολα ξεχνάς. Το ακαδημαϊκό του background, η διαδικασία της συγγραφής του καινούριου του μυθιστορήματος και οι σημειώσεις του παίζουν τεράστιο ρόλο όπως τα αποδεικτικά στοιχεία σε μία αστυνομική υπόθεση. Ο Ντεμάρκο, από την άλλη, είναι φαινομενικά ένας τυπικός ντετέκτιβ, σκοτεινός και αντικοινωνικός, αλλά χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο είναι ιδιαιτέρως συμπαθής στον αναγνώστη. Προσωπικά κατηγορώ την ωμή του γλώσσα και τη συγκρουσιακή του διάθεση.

Ο Ράνταλ Σίλβις έχει ξεχωριστό τρόπο γραφής. Το πάθος του για την κλασσική λογοτεχνία ενισχύει το ίδιο του το μυθιστόρημα δίνοντας στο αστυνομικό είδος μια άλλη όψη. Με σταθερή ροή λέξεων και γεγονότων, καθυλώνει την προσοχή του αναγνώστη και τον φέρνει σε ένα άλλο επίπεδο αναγνωστικής απόλαυσης. Το αστυνομικό συναντά το literary και την ακαδημαϊκή γνώση. Για τους λάτρεις του literary αυτό όλο μοιάζει όπως όταν πίνεις γουλιά γουλιά ένα καλό, ακριβό κρασί. Για τους λάτρεις του αστυνομικού μπορεί να φανεί λίγο αργό στο ρυθμό, αλλά το περίεργο είναι ότι μένει μέσα σου η ιστορία όταν τελειώσεις μαζί της. Θα σου λείπει ο Χιουστον. Προσωπικά έπιασα τον εαυτό μου να εύχεται ένα διαφορετικό τέλος προκειμένου να μπορώ να τον απολαύσω σε ένα ακόμη μυθιστόρημα, αλλά είμαι σίγουρη ότι ο Ντεμάρκο θα κάνει την παρουσία του αισθητή, ό,τι κι αν γίνει. Ο Ντεμάρκο είναι περίεργη υπόθεση. Δεν είναι συμβατικός ντετέκτιβ και παρόλο που έχει τα προβλήματα και τα μυστικά του, σε κερδίζει σελίδα τη σελίδα. Τον βρήκα τον πιο συμπαθή από όλους όσοι έχω διαβάσει τελευταία και περιμένω πώς και πώς την καινούρια του περιπέτεια.

Το «Two Days Gone» καταφέρνει να συνδυάσει τη «Λολίτα», τον Έντγκαρ Άλαν Πόε και την σύγχρονη αστυνομική λογοτεχνία και σίγουρα αξίζει τον έπαινο. Εγώ περιμένω τον Ράιαν Ντεμάρκο να έρθει και να με συγκλινίσει ξανά, ίσως λίγο νωρίτερα απ’ ό,τι ίσως είναι προγραμματισμένος!


No Comments

Leave a Reply