Monthly Archives

Ιούλιος 2016

Funky Pens

Γιατί οι Beta σε βοηθούν να γράψεις το βιβλίο σου

28 Ιουλίου 2016

via GIPHY

Δε θα σου πω πόσο σημαντικό είναι να έχεις beta reader. Το χει πει η Λίλλυ καλύτερα από εμένα. Εγώ θα σου πω όμως, γιατί σε βοηθούν να γράψεις το βιβλίο σου. Έχοντας μόλις τελειώσει το επόμενό μου, έκανα μία μίνι ανασκόπηση. Ξέρεις, ξάπλα στον καναπέ, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και το “The eye of the tiger” να παίζει από πίσω, γιατί ας το παραδεχτούμε, το να τελειώνεις ένα βιβλίο είναι πάντα ένας μικρός άθλος. Αν ειδικά κλαις πάντα στον επίλογο, όπως εγώ, τότε με καταλαβαίνεις.

Bookshelf

The Invisible Life of Ivan Isaenko του Scott Stambach

26 Ιουλίου 2016

via GIPHY

«…from what little I know of the outside world, I am fairly certain that my comrades and I live in hell. For most of us, the hell is in our bodies; for others, the hell is in our heads. And there is no mistaking that, for each of us, hell is in the empty, clinical, perfectly adequate, smudgy, off-white brick walls that hold us in here. In spite of my intelligence, I’m forced to accept that I’m one of the lucky ones.»

Να σου πω ότι ο Ιβαν εκ πρώτης όψεος δεν είναι συμπαθής και δεν είναι εκλυστικός. Ο Stambach ντεμπουτάρει με έναν ασυνήθιστο ήρωα σε μία ακόμη πιο ασυνήθιστη ιστορία.

Have a screw

Σχεδίασε το βιβλίο σου από… την ανάποδη!

22 Ιουλίου 2016

via GIPHY

Έχεις τον πρωταγωνιστή σου. Είναι τέλειος, είναι υπεργαμάτος, θα ερωτευτεί κόσμος και κοσμάκης. Μόνο που το φέρνεις από δω, το πας από κει, πλοκή δεν έχεις στήσει. Τουλάχιστον, δε σου είναι αρκετή αυτή που έχεις.

Σταμάτα και πάρτο αλλιώς! 😉

Have a screw

Location, location, location

19 Ιουλίου 2016

Πιάνω το θεματάκι με αφορμή μια ερώτηση που μου κάνουν ιδιαιτέρως συχνά: Πώς και Παρίσι του 1930; Πώς και Νέα Ορλεάνη του 1963;

Και μπαίνω κατευθείαν στο ψητό.

Αυτό είναι το λογικό για μένα. Θέλω να μιλήσω για μια ντίβα μπαλαρίνα, την οραματίζομαι στην Όπερα του Παρισιού της δεκαετίας εκείνης. Θέλω να γράψω για μία μαύρη τραγουδίστρια των μπλουζ, δεν μπορώ παρά να την τοποθετήσω στη Νέα Ορλεάνη της δεκαετίας του ’60. Είναι τόσο λογικό για μένα όσο ότι ο Φρόντο είναι στη Μέση Γη και ο Χάρι Πότερ στο Χογκουαρτς. Και μπορεί να ακούγεται τόσο απλό -και είναι- αλλά είναι κι εξίσου τόσο σημαντικό. Γιατί οκ, έχεις τους χαρακτήρες σου έτοιμους, αλλά γιατί να τους πετάξεις όπου να ‘ναι;

 

Δεν έχεις ιδέα τι θα τους ταίριαζε; Πού θα ανθούσαν σαν χαρακτήρες και πού η πλοκή σου θα έφτιαχνε ατμόσφαιρα; Δεν ξες; Δεν φαντάζεσαι; Δεν ξες από πού ν’ αρχίσεις; Δες τις παρακάτω ερωτήσεις που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου:

  • Πού αποσκοπεί η τοποθέτησή σου; Κι εδώ είναι ένα σωρό απαντήσεις που μπορείς να δώσεις στον εαυτό σου: Hint για το ιστορικό των χαρακτήρων / Ατμόσφαιρα / Συμβολισμός / Ενδυνάμωση συναισθημάτων / Πρόκληση έντασης και ίντριγκας.
  • Τι βγάζει νόημα για τον χαρακτήρα σου; Οκ, έχεις ένα χόμπιτ. Βάλτο στην Αθήνα του 2016 κι όσο να ‘ναι είναι επικίνδυνα… άσχημο το αποτέλεσμα. Έχεις -καλή ώρα- μια νέγρα τραγουδίστρια που παλεύει για κοινωνική ισότητα; Ε, πας πίσω κάποια χρόνια και τη βάζεις στις Νότιες Πολιτείες των ΗΠΑ. Νομίζω ότι πιάνεις το νόημα σιγά σιγά…
  • Ποια τοποθεσία ενδυναμώνει συναισθηματικά περισσότερο τον χαρακτήρα σου; Αυτό έχει να κάνει πιο πολύ με τις μίκρο-σκηνές. Για παράδειγμα, ο χαρακτήρας σου μόλις υπέστη έναν χωρισμό. Το λογικό είναι να θέλει να περάσει για λίγη ώρα μόνος του κάπου και να σκεφτεί. Ε, θα μπει στο αυτοκίνητο, θα πάει μια βόλτα στην ύπαιθρο, θα κάνει μια περατζάδα στην παραλία. Δε θα χωρίσει και θα συνεχίσει να παρτάρει [εκτός αν είναι κάφρος -άλλο το ζήτημα εκεί. Που και πάλι, αν συνεχίσει να παρτάρει, ΑΥΤΗ Η ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΑΝΙΚΗ για να δείξεις πόσο συναισθηματικός κάφρος είναι].
  • Έχεις βγει από την πεπατημένη; Συνήθως σου έρχεται μια ιδέα και είσαι οκ με αυτό που σκέφτηκες. Το στρέτσαρες όμως όσο πρέπει; Οραματίστηκες τι θα ήταν και γαμώ -που λέω εγώ; Είναι όντως τόσο φανταστικό όσο σκέφτηκες; Θα ξαναφέρω το «Ο Διάβολος τραγουδούσε τα μπλουζ» για παράδειγμα και θα σου πω ότι ναι, ήταν πολύ πιο απλό κι εύκολο να γράψω για μία κοπέλα στην Αθήνα του 2016. Όχι, δε μου έδινε την ατμόσφαιρα που ήθελα. Οπότε… 🙂 Έρευνα, έρευνα, έρευνα. Γιατί όσο να ‘ναι, όπως αναφέρει η Άρτεμις σε προηγούμενο άρθρο «Αν το βιβλίο ήταν ψωμί, η έρευνα είναι το προζύμι«.

Έξτρα τιπ; Αυτά δεν ισχύουν μόνο για ητν τοποθέτηση των μικρο-σκηνών ή της γενικότερης πλαισίωσης του μυθιστορήματος. Σκέψου πάντα τι είναι αυτό που εξυπηρετεί την πλοκή σου, την ιστορία σου, τις σχέσεις των ηρώων σου, την ψυχολογία τους. Είναι η κλωστή στο κέντημά σου 🙂 Η τοποθεσία είναι τα χρώματα που επιλέγεις, ο φακός σου. Τέρμάτισέ το λοιπόν!

New Screws

Σπάνιο ποίημα του JRR Tolkien προς επανέκδοση

18 Ιουλίου 2016

Το ποίημα έχει τίτλο «The Lay of Aotrou and Itroun» και είναι μια αρχική εκδοχή της Γκαλάντριελ του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών». Η τελευταία εκδοση χρονολογείται 70 χρόνια πίσω. Εκδόθηκε το 1945 στο λογοτεχνικό περιοδικό «The Welsh Review» και είναι εμπνευσμένο από το μεσαιονικούς και κέλτικους θρύλους. Είναι η ιστορία ενός ζευγαριού που είναι απελπισμένο για να αποκτήσει παιδί. Ο Αότρου βρίσκει μία μάγισσα, η οποία του δίνει ένα φίλτρο και η γυναίκα του γεννά δίδυμα. Όταν όμως ιππέυει μες στο δάσος ξανασυναντά τη μάγισσα και εκείνη πια μεταμορφωμένη σε όμορφη γυναίκα, του λέει ότι πρέπει ή να την παντρευτεί ή να πεθάνει. Ανρείται και πεθαίνει τρεις μέρες αργότερα. Η γυναίκα του πέθανε από θλίψη. Η έκδοση θα γίνει από τη Harper Collins και αναμένεται τον Νοέμβρη.

Have a screw

Από την πλευρά του beta-reader

15 Ιουλίου 2016

Ε λειτουργεί και vice-versa. Δεν είναι αποκλειστικό επειδή γράφεις ότι δεν μπορείς κι εσύ να είσαι beta σε κάποιον! Έχει πλάκα! [όχι, όχι αγαπητοί μου συγγραφείς, δεν έχει καθόλου πλάκα, είναι πάρα πάρα πολύ σοβαρό το ζήτημα].

Εντάξει; Εντάξει, να λες.

New Screws

Νουβέλλα του Σαντάμ Χουσεΐν μεταφράζεται στα αγγλικά

14 Ιουλίου 2016

Ο εκδότης την χαρακτηρίζει ως μία μίξη του Game of Thrones και της αγγλικής έκδοσης του «House of Cards». Το βιβλίο πρόκειται να εκδοθεί το Δεκέμβρη. Η νουβέλα γράφτηκε το 2003 στον πόλεμο του Ιράκ. Τον Δεκέμβριο 2016 θα κλείσουν 10 χρόνια από την εκτέλεσή του. Το χειρόγραφό του είχε στην ιδιοκτησία της η κόρη του και το εξέδωσε πρώτη φορά το 2005 αλλά απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του αρκετά σύντομα. Το 2006 ο Ιαπωνας εκδότης του βιβλίου του έδωσε τον τίτλο «Devil’s Dance». Έχει μεταφραστεί και στα τούρκικα. Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Σαντάμ Χουσεΐν εξέδωσε τρία μυθιστορήματα με το ψευδώνυμο «The Author». Πριν την εκτέλεσή του τα βιβλια του ήταν στην σχολική εγκύκλειο. Και παρόλο που μετά την εκτέλεσή του έχουν απαγορευτεί σε πολλές χώρες, η μετάφραση και οι παράνομες κόπιες πουλάνε πολύ καλά.

 

 

Πηγή: guardian.com

Bookshelf

Perfect Days του Raphael Montes

12 Ιουλίου 2016

via GIPHY

He felt bad: it was the first time he had thought of himself as a villain. By stuffing Clarice in a suitcase and bringing her home, had he become a criminal?

Πριν ξεκινήσω να σου λέω για το «Perfect Days», θέλω να σκεφτείς το χειρότερο ραντεβού που έχεις βγει. Έχεις εικόνα; Ωραία. Πολλαπλασίασέ το επί 10. Αρχίζεις και σκιάζεσαι; Είσαι σε καλό δρόμο. Τώρα πρόσθεσε λίγους καυγάδες, αρκετή ψυχασθένεια και πολύ, πολύ, πολύ μίσος για τον άλλον και είσαι αρκετά κοντά στο λαβ στόρι αυτού του βιβλίου.

Ο Ραφαέλ Μόντες είναι πιτσιρικάς. Είναι μόλις 26 χρονών, είναι ο νεότερος crime συγγραφέας της Βραζιλίας και είναι από τους τύπους που θες να γνωρίσεις. Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του όταν έγραφε το “Perfect Days”, ξέρω όμως να σου πω ότι είναι τόσο δυνατό κείμενο που αισθάνεσαι ότι σε κρατάει κάτω από το νερό πιέζοντας το κεφάλι προς τα κάτω κι όσο και να αντιστέκεσαι, εκείνος δεν χαλαρώνει στο παραμικρό.

Have a screw

Bad reviews – αυτή η μάστιγα

5 Ιουλίου 2016

Ένα είναι το μόνο σίγουρο σ’ αυτόν τον κόσμο: δεν αρέσουν όλα σε όλους. Αλλιώς θα υπήρχε ένα ζητηματάκι ως προς το τι είναι προσωπικότητα. Having said that, θα πάω κατευθείαν στο αγκάθι που υπάρχει στην πληγή: κακές κριτικές για το βιβλίο σου.

Ξυπνάς μία ωραία πρωία και oh the horror, ανοίγεις το ιντερνέτ, ή την εφημερίδα, ή το περιοδικό. Και στέκει εκεί. Αγέρωχη. Αδάμαστη. Αδιάφορη ως προς τα δικά σου συναισθήματα. Ξέρω. Εγώ παίρνω πληκτρολόγιο κοπανάει τοίχο. Είναι που λειτουργώ με το θυμικό. Και τι κατάλαβα; Για πες μου;

Bookshelf

Arcadia του Iain Pears

1 Ιουλίου 2016

“Time travel has nothing to do with either travel or time.”

Ο Iain Pears έρχεται να ταράξει λίγο τα νερά με το καινούριο του μυθιστόρημα. Φιλόδοξο εγχείρημα που είτε θα το παραδεχτείς, είτε θα επιλέξεις να παραμείνεις πιστός στα στεγανά σου και θα το απορρίψεις. Μάντεψε με ποιους είμαι. 😉

Το Arcadia κατ’ αρχάς να σου πω ότι είναι και μυθιστόρημα και app. Ορίστε; Πώς γίνεται αυτό; Απλά: ο συγγραφέας σπάει τα στερεότυπα και γράφει μια ιστορία-παζλ. Μια ιστορία που μπορεί να διαβαστεί από οποιουδήποτε χαρακτήρα την οπιτική γωνία επιλέξεις, σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή. Αλλά να γίνω λίγο πιο επεξηγηματική. Η ιστορία διαδραματίζεται σε 3 timelines.  Το ένα είναι το 1960, το άλλο είναι στο Anteworld και το άλλο είναι στο μέλλον 2222μΧ. Το 1960 ένας καθηγητής της Οξφόρδης μπαίνει στη διαδικασία όπως ο Τόλκιν και ο Λούις να φτιάξει το δικό του φανταστικό κόσμο. Δεν ολοκληρώνει όμως ποτέ. Τον φροντίζει η Ρόζι, μια δεκαπεντάχρονη που μια μέρα, στο κελάρι του θα ανακαλύψει την πύλη για έναν μαγικό κόσμο. Ο μαγικός κόσμος αυτός έιναι το Anteworld. Εκεί η ιστορία μας ξεκινά από τον Τζέι που γίνεται μαθητευόμενος story teller. Θα ακολουθήσει τον μέντορά του στο βασίλειο της Λαίδης Κατερίνας όταν θα διαπιστώσει ότι ένα ξωτικό έρχεται σε επαφή μαζί του. Όλοι θεωρούν ότι ο κόσμος τους έρχεται στο τέλος του. Tο 2222 μ.Χ. μία επιστήμονας, η Άντζελα θα φτιάξει μία μηχανή που κάνει εφικτό το ταξίδι στο χρόνο. Επειδή η κυβέρνησή της την κυνηγά εξαιτίας των επαναστατικών ιδεών της, θα τη χρησιμοποιήσει, θεωρώντας ότι τη χάλασε κιόλας, για να γυρίσει στο παρελθόν.