Bookshelf

Αμαρτωλή Πόλη του Μάνου Κοντολέων

14 Φεβρουαρίου 2017

Τον Μάνο Κοντολέων τον ξέρεις. Τον ξέρουμε όλοι. Πόσοι έχουμε μεγαλώσει με το «Ταξίδι που σκοτώνει» ή «Το 33»; Ακόμα και να μην τον διάβασες όταν ήσουν παιδί, σίγουρα έχεις πέσει πάνω στο «Μέλι κόλλησε στα χείλη» ή «Δυο φορές άνοιξη». In any case, ο Μάνος Κοντολέων υπηρετεί τη λογοτεχνία με κάθε κύτταρό του.

Η «Αμαρτωλή Πόλη» μοιάζει με χορό. Οι λέξεις διαδέχονται η μία την άλλη δίνοντάς σου την αίσθηση ότι υπάρχει μια μουσική από πίσω, που πιθανότατα δεν την ακούς αλλά την αντιλαμβάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις. Η Στεφανία με τα κατακόκκινα μαλλιά της σε τραβάει σε μια δίνη και σε γυροφέρνει στην Πόλη αυτή την άγρυπνη. Μέσα από το ταξίδι της -και το ταξίδι των υπόλοιπων ηρώων του βιβλίου, του Κλεάνθη και του Τονίνο- αναγνωρίζεις την πόλη στην οποία ζεις. Η εποχή δεν είναι μακρινή, δεν είναι ουτοπική. Είναι η εποχή της οικονομικής κρίσης, η εποχή που διανύουμε, με λίγα λόγια. Μόνο που -όπως ενδόμυχα ξέρουμε όλοι- δεν είναι απλή οικονομική κρίση, αλλά κρίση αξιών, κρίση προσωπικότητας.

Το μυθιστόρημα είναι ένα still image στη ροή της πραγματικότητας που βιώνουμε. Αποτυπωμένο από την αδιαμφισβήτητα μοναδική πένα του Μάνου Κοντολέων. Καταλαβαίνεις διαβάζοντάς την ότι ο συγγραφέας μοιάζει να βρίσκεται παντού, ξέρει και αφουγκράζεται ακόμα και το βουητό της μηχανής ενός αυτοκινήτου, και ξέρει να κρίνει, ξέρει να σου πει αν ο οδηγός του βρίσκεται σε απόγνωση. Μια περίεργη επικοινωνία υπάρχει με τον ίδιο και το περιβάλλον του κι αυτή αποτυπώνεται σε κάθε του μυθιστόρημα, σαν απάντηση, σαν διάλογος με την πραγματικότητα -άσχετα από το πλαίσιο στο οποίο μπορεί να είναι τοποθετημένο το μυθιστόρημα. Στην «Αμαρτωλή Πόλη» είναι σχεδόν χειροπιαστή αυτή η επικοινωνία. Τον ακούς να σου ψυθιρίζει μέσα από την αφήγηση, με τη φωνή της Στεφανίας, του Τονίνο, του Κλεάνθη [πόσο τον αγάπησα τον Κλεάνθη…] και να σου λέει πως δεν είσαι μόνος. Όχι για παρηγοριά, αλλά για την κατάθεση της μόνης αλήθειας. Μέσα στον κυκεώνα αυτό, τον ατέρμονο χορό μέχρι εξάντλησης, μπορεί να νιώθουμε μόνοι αλλά κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει. Ο κάθε ήρωας κουβαλάει το δικό του μαρτύριο, το δικό του φορτίο και πλήττεται με το τρόπο που θα τον αλλοιώσει περισσότερο. Μοιάζει με Νέμεσις, αλλά εκεί είναι η παγίδα. Δεν είναι. Εξού και η κρίση προσωπικότητας.

Η γραφή περισσότερο από το κείμενο και τα «πίσω κείμενά» του ήταν αυτή που μου έμεινε. Ίσως γιατί μίλησε κατευθείαν στο θυμικό μου. Γεγονότα που δεν ονοματίζονται αλλά τα ξέρουμε, τα έχουμε ζήσει, αποτελούν τους σπονδύλους της ενσάρκωσης αυτής της ένωσης του αναγνώστη με τη Στεφανία -και φέρω συνέχεια τη Στεφανία ως παράδειγμα, ίσως γιατί ταυτίστηκα περισσότερο ή γιατί κυριαρχεί σε σχέση με τους άλλους ήρωες. Όποια και αν είναι η περίπτωση που ισχύει, η γλώσσα και το στυλ του Μάνου Κοντολέων είναι αυτή που σπάει την απόσταση μεταξύ αναγνώστη και κειμένου.

Η «Αμαρτωλή Πόλη» δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα. Είναι εδώ, είναι γύρω σου, είναι μέσα σου. Τη μυρίζεις, την αναγνωρίζεις και ξέρεις ότι η λογοτεχνία της έδωσε αβάσταχτη ομορφιά της με εργαλείο την πένα του Μάνου Κοντολέων. Δεν έχει ηλικία αυτό το μυθιστόρημα. Μπορεί να διαβαστεί από οποιονδήποτε, και για μένα, μπορεί να συνεχίσει να διαβάζεται στις δεκαετίες που έρχονται.

Have a screw

Cliches – μακριά από μας

7 Φεβρουαρίου 2017

Εντάξει, είναι το πιο φυσιολογικό να πέσουμε στην παγίδα των κλισέ, δε θα τα βάψουμε και μαύρα! Υπάρχουν κλισέ και κλισέ. Το να «της πει σ’ αγαπώ», οκ, δε χάθηκε κι ο κόσμος, αν και θα ήταν προτιμότερο να της κλείνει το μάτι για παράδειγμα αντί για να της το πει. Να σου θυμίσω και το υπέροχο, ΥΠΕΡΟΧΟ παράδειγμα του «Λάθος Αστέρι» του John Green. Ε μη μου πεις ότι δε σε συγκίνησε πιο πολύ!

Κλισέ λοιπόν. Τι θεωρείται κλισέ;

Have a screw

9 λάθη που κάνουμε όλοι όταν γράφουμε

3 Φεβρουαρίου 2017

Άσχετα με το είδος και τις συνθήκες σου, είναι πολύ πιθανό να κάνεις τουλάχιστον ένα λάθος από τα παρακάτω. Θα μου πεις, είναι πολλά, δε μπορείς να τα θυμάσαι όλα και είναι αναπόφευκτο. Μα σαφώς και είναι αναπόφευκτο! Αλλά ίσως αν έχεις αυτή τη μικρή λίστα σε απόσταση αναπνοής, μπορείς να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι μπορείς να αποφύγεις:

Bookshelf

Blog Tour: Two days gone του Randall Silvis

31 Ιανουαρίου 2017

I was not familiar with Mr Silvis, and I admit he made a hell of a good impression on me. I picked up «Two Days Gone» after reading the blurb and having no clue whatsoever if I would like it or not. And I love these cases where they turn out to be better than I could ever imagine.

Bookshelf

Η Συνωμοσία της Βανίλιας του Πάνου Τσερόλα

27 Ιανουαρίου 2017

«Πρόσεχε, τσίκα, πρόσεχε, γιατί ο χορός είναι άγριος και τα πάθη δυναμώνουν όσο δυναμώνει ο ρυθμός. Το ξέρεις ότι τα πάθη έχουν οριακό σημείο; Υπάρχει σημείο που παίρνεις φωτιά.»

 

Πάνος Τσερόλας. Πριν ομολογήσω κάποια πράγματα γι’ αυτό το όνομα, θέλω πρώτα να πω τα εξής: δεν εκπλήσσει ότι εκπλήσσει κάθε φορά με τα λογοτεχνικά του πονήματα. Εκπλήσσει όμως, η ολοένα και πιο δυναμική λεξοδεσία που τον διακατέχει [πόσο πιο ωραία θα το έλεγα αυτό στα αγγλικά about his artful wordbinding αλλά τώρα μεταφράζω εικόνες σε λέξεις και λέξεις σε άλλες λέξεις]. Αυτό που θέλω να πω -σε περίπτωση που δεν είναι ξεκάθαρο- είναι ότι ο Πάνος την τέχνη του όχι απλώς την κατέχει αλλά πλέον, με την «Συνωμοσία της Βανίλιας» παίζει επιδέξια μαζί της.

Have a screw

Unreliable Narrator – τον αγαπάς και το ξέρεις.

24 Ιανουαρίου 2017

Κι όχι μόνο τον αγαπάς, αλλά και τον θαυμάζεις, και τον ζηλεύεις γιατί κινεί τα νήματα του εγκεφάλου του κάθε αναγνώστη με μοναδικό τρόπο, σαν puppetier! Πόσο δύσκολο είναι όμως να τον αποτυπώσεις στο χαρτί; Για να δούμε!

Bookshelf

Ragdoll του Daniel P. Cole

20 Ιανουαρίου 2017

via GIPHY

*εγώ τερματίζοντας το fangirling με αυτό το βιβλίο*

Six victims: one body

Crime στο τέρμα. Το Ragdoll του Daniel Cole [που ναι, θα γίνει σειρά] έρχεται να μας ταράξει τα νερά. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα κι ελπίζω, προσωπικά, να έχει μακρά συνέχεια στο έργο του. Το Ragdoll με καθήλωσε, με ρούφηξε μέσα και σχεδόν, δεν ήθελα να τελειώσει. Ο ντετέκτιβ Γουλφ έχει έρθει ίσος προς ίσο με τον Χαρι Χόλε και τον Κουρτ Βαλάντερ και περιμένω πώς και πώς τις ιστορίες του.

Have a screw

7 τρόποι να ΜΗΝ ονομάσεις τον χαρακτήρα σου

17 Ιανουαρίου 2017

Φτάνεις λοιπόν στο σημέιο που τα έχεις σκεφτεί όλα: είναι ψηλός, είναι όμορφος -αλλά όχι πολύ, αρκετά για να κάνει τις γυναίκες να γοητευτούν με το χαμόγελό του. Είναι μελαχρινός, έχει μελιά μάτια, ζει στην Βαρκελώνη, επαγγέλεται ηθοποιός αλλά ακόμα είναι άνεργος αλλά δεν πειράζει, γιατί όλη του τη ζωή παλεύει για να γίνει ηθοποιός, έχει επενδύσει σε αυτό, ζει γι’ αυτό. Έχει ερωτευτεί μία φορά στη ζωή του και ορκίζεται ότι δε θα το ξανακάνει, στο δεξί του χέρι έχει ένα σημάδι από το ρολόι που αρνείται να βγάλει γιατί του το πήρε δώρο ο νεκρός του εαυτός και μέσα του, ξέρει ότι αν το βγάλει, θα καταστραφεί ο κόσμος. Κυριολεκτικά. *και κάπως έτσι τον πνίγουν οι δαίμονες της παράνοιας*.

Ε όχι, δεν μπορείς να τον πεις «Κώστα». Ούτε καν «Jose».

Bookshelf

Good me, Bad me της Ali Land

6 Ιανουαρίου 2017

Σου ‘χει τύχει να αρχίσεις να διαβάζεις την πρώτη πρόταση ενός βιβλίου και να βρεθείς μετά από 5 λεπτά [5 ώρες δηλαδή, αλλά τόσο σου φάνηκε] να έχει τελειώσει, εσύ να έχεις ταχυπαλμία και να αναρωτιέσαι what the fuck did I just read? Ε, καλωσόρισε στη συλλογή σου το «Good me, Bad me» γιατί είναι από αυτά τα βιβλία. Είναι απόλυτος εθισμός. Ένα roller coaster ride, τρόμου όμως. Δεν έχεις επιλογή να κατέβεις, δεν το σκέφτεσαι καν. Το ζεις μέχρι να τελειώσει και μετά είσαι μαγεμένος από αυτό.